ANAM
Küçük yaşta öksüz kalan Güher,
Baban İbrahim’i vurdular seher,
Baba sevgisi için her şey değer,
Sevgiden mahrum kalan anam.
Kaldınız deden Süleyman Hocaya,
Anan Gülüzar bırakıp gitti kocaya,
Geçim derdi sırtınızda oldu kaya,
Dayan,dayanabilirsen yetim anam.
Evlendin Gülüzar halan oğlu Ali’yle,
Seni karşıladı,üç erkek,üç kız gülüyle,
Besleyip,büyüttün,sevdin tatlı diliyle,
Mutluydun yuvanda,benim gül anam.
Oğul everdin,kocaya kız verdin,
On erkek,on bir kız torun gördün.
Hepsini de sevdin, değer verdin.
Seninde şenlendi,ev ocağın anam.
Birer birer yuvadan uçup gittiler,
Bazen gelip,bazen selam ettiler,
Gelemediler,kendilerine yettiler.
Bir hayat böyle geçti,gitti anam.
Yaş ilerledi,geldi son günlerin,
Büküldü belin,tutmuyor dizlerin,
Evlat yolunu bekliyor gözlerin,
Gözlerinin feri kalmadı anam.
Gelmedi,ne oğlan,ne kız,nede gelin,
Kimse sormaz oldu,nedir bu halin?
Gene sana kol,kanat oldu Ali’n,
Umudunu kesme Ali’nden anam.
Böyledir, bütün anaların kaderi,
Yavrusuna yanar,bitmez kederi,
Cenneti aladır,tüm anaların yeri,
Mekanın yüce, eli öpülesi anam.
H.Ali’n evlatlık yapamadı sana,
Affet ana! Sütünü helal et bana,
Ağlarım anam, diye yana yana,
Bu derde nasıl can dayana anam.
Hasan Ali YEŞİLYURT
26 ŞUBAT 2006