BİRİCİK DAYIMA

Ansızın feleğin acı tokadını yedin.

Uzak diyarlara göçüp gittin.

Her günü ızdırapla geçen günlerde,

Bizleri yalnız başımıza bıraktın.

O küçük kalbin aslında o kadar büyüktü ki,

Sensizliği bile kendisiyle alıp götürdü.

Hayata duruşun o kadar sevgiyleydi ki,

Aramızdan ayrıldığında güller bile ağlıyordu.

Doyamadan senin gençliğine,

Bir rüya gibi derinliklere yol aldın.

Daha geleceğini düşünmeden,

Sonbaharda düşen yapraklarla savruldun.

Unutmadım seni her zaman anarım.

Geceleri hıçkırıklara boğulduğum zaman.

Bu mısraları yazarken ağlıyordum.

Kelimelerin bile ağladığı biricik dayım için…

Doğukan TÜRKMEN

24/01/2007

Bu mısraları 24/01/2007 tarihinde gece 01:30 sularında, göz yaşlarımın sel olduğu,kelimelerin ise kağıda döküldüğü zaman yazdım.Aslında yazacak o kadar çok şey vardı ki.Hıçkırıklar boğazımı düğümlediği için bu kadara kalbin el verdi.

Biricik dayım, Kemal KIZILIRMAK ‘a ...