SESLENİŞ

Kimse bilmez benim bu garip halimi,

Gezdim gurbeti bulamadım yolumu.

Yarim kırdın iki kanadımı, kolumu,

Dert yesin,benim gibi çaresiz gelini.

Ben senin yanında var olamadım,

Aradım dağı taşı izini bulamadım.

Son nefesinde başına gelemedim.

Seni canavarın önünde alamadım.

Acaba senin bu derdin beni neyler,

Sırdaşım dile gelse,bana ne söyler,

Kilitlendi kapımız; ağalar,beyler,

Ana,kardeş,evlat,eş birlikte ağlar.

Bir tanem,sen on kardeşin gülüydün,

Evimin direği,bahçemin bülbülüydün,

Bakamadım sağ mıydın, ölümüydün?

Üstümüze serpilen ölü külü müydün.

Sensiz yaşamak bana haram oldu,

Neden gelmedin;gideli aylar oldu.

Kesildi umutlar,yarin benzi soldu.

Karardı dünyam,zifiri zindan oldu.

Güneş eskisi gibi hanemize doğmuyor,

Dağa,taşa sesleniyorum,sesin gelmiyor.

Metinim,ne yapsam da sensiz olmuyor,

Dünyayı verseler de yüzüm gülmüyor.

Beni kınamayın, akrabalar, dostlar,

Gidenin arkasın da,çekilir bu yaslar,

Civanım; cenneti alada beni sesler,

H.Ali’m kan ağlıyor,bu yıl Sivaslar.

Hasan Ali YEŞİLYURT

8 ŞUBAT 2006